Şirinevler

Sadece sarışın sevenler için. Yağmur damlaları camda, ıslak saçlarımı omuzlarıma döküyorum. Oda sıcak, tenim daha sıcak. Kokum önce lavanta, sonra ten kokusuyla karışıyor, seni çekerken fark etmiyorsun bile. İki adımda metro istasyonundan çıkıyorsun. E-5’in uğultusu camdan gelip geçiyor. Çarşaflara uzanıyorsun, ben de üstüne. Ellerim ıslak saçlarımdan aşağı kayıyor, dudaklarım kulak memene değiyor. Sesi kısık, nefesi …

Ben Füsun, Şirinevler Metrosu’nun hemen yanında, Bahçelievler sınırındaki apartmanımda konuklarımı ağırlıyorum. E-5’e iki adım, Çobançeşme kavşağına yürüme mesafesindeyim; uzun bir günün yorgunluğunu üzerinizden atmak için tam bir durak. İnsanın sırtına, ensesine, beline yerleşmiş gerginliği parmak uçlarımla yavaş yavaş eritirken aynı anda teninizi daha sert, daha canlı hissetmenizi sağlıyorum. Dokunuşlarım aceleye gelmiyor, her hareket bir sonrakini …

Şirinevler Metrosu’nun üstünden E-5’e doğru taksi çevirdiğimde nefesim hâlâ düzensizdi; geceyi öylece bırakıp gitmek istemiyordum. Kapıyı açtığımda sadece bir bakış, bir dokunuşla her şeyi yeniden başlatabiliyorum; seni sarsacak kadar yakın, seni rahat bırakmayacak kadar ısrarcı. Çobançeşme kavşağından Atatürk Havalimanı’na kadar uzanan bu koridorda zamanı esnetiyorum; taksi şoförüne “bir tur daha” dedirtecek kadar tatlı, aynı anda …

Yağmurun kaldırımda patlayan sesi, E-5’ten yükselen ışıklar ve Çobançeşme’ye inen hafif rüzgârla karışınca dudaklarında hâlâ ıslak bir tat bırakıyor. Seni öyle bir öpüyorum ki, Şirinevler metrosundan çıktığın anda aceleyle sildiğin yağmur damlaları bile o öpücüğün sıcaklığını unutturamıyor. Gecelik boyunca, Atatürk Havalimanı’na inen uçakların sesini bile bastıracak kadar derin, yavaş ve ısrarlı hareketlerle seni sardığımda, Bahçelievler …

Parfümüm hafif turunç ve deri kokusuyla karışıyor; kapıdan içeri girer girmez burnunu dolduruyor, sabaha karşı koridorda yankılanan sessizliği bile kokuya dönüştürüyor. Şirinevler Metrosu’ndan Çobançeşme yönüne yürürken E-5’in uğultusu hâlâ kulaklarımda, ama odamın içinde sadece derin nefesler ve tenimin sıcaklığı var. VIP dediğim şey hız değil, o tek nefeste her şeyi hissettirebilmek; sabaha karşı herkesin sustuğu …

Şirinevler Metrosu’nun hemen üstünde, E-5’in ışıklarını sırtımda hissederek otel lobisine adım atıyorum. Gece yarısı bile olsa, dışarıdan bakanlar sadece ince siluetimi görür; içerdeyse sıcaklığım, tenimin dokunuşuyla etrafa yayılıyor. İnce yapım, zarif hareketlerim ve yılların getirdiği güvenle her buluşma bir ritüel gibi akıyor. Bahçelievler sınırındaki o hızlı metro durağına yaklaşırsan, son dakika çağrılarını bile karşılayacak esnekliğimle …

Şirinevler Metrosu’nun hemen üstünde, E-5’in gürültüsünün altında kalan bir otel odasında gün bitiyor. Işıklar loş, perdeler aralık; dışarıda otobüsler geçerken ben ve partnerim misafirlerimizi bekliyoruz. Uzun bir günün yorgunluğu hâlâ omuzlarımızdayken bakışlarımız ilk tanışanlar gibi kıvılcımlanıyor, çünkü ikimiz de aynı anda aynı şeyi istiyoruz: seni aramızda hissetmek. Çift olmamız işleri farklı kılıyor. Birimiz önden sarılırken …

Karanlık bir ruh hâliyle, asansörün kapıları kapandığında nefesimin sesi seni bile şaşırtıyor. Şirinevler Metrosu’nun üstünden geçen E-5’in uğultusuyla karışan fısıltılarımı, Çobançeşme’den inen akşam trafiğinin uğultusuna bırakıyorum; dolgun gövdemle bastırdığım her hareket, dudaklarından çıkan tek heceli inlemeleri bile yutuyor. Atatürk Havalimanı’na uzanan yolların gürültüsünden uzak, sadece tenimin ağırlığı ve sesimin ritmi kalıyor. Bahçelievler sınırındaki o dar …

Şirinevler Metrosu’ndan çıkan kalabalık, E-5’in uğultusuyla karışırken, taksi kapısını kapadığım an parmak uçlarımdaki sıcaklık bir başka tonda yayılıyor. Yeni bir heyecanla, uzaktan duyduğum söylentiler gerçek mi diye merak ederken, her temasımda kendini tekrar eden bir rahatlık sunuyorum. Çobançeşme’ye doğru inen yolda, Bahçelievler sınırındaki ışıklar altında tenimin her kıvrımı, senin tenine uyum sağlıyor. Acele etmeden, önce …

Sabahın o ilk ışıkları E-5’in üstünden süzülürken, Çobançeşme kavşağında duran arabaların sesi bile yavaşlıyor; ben ise hâlâ dilimdeki tatlı acıyı unutamıyorum. Seni dudaklarımdan aşağı kaydırırken, biraz tuzlu, biraz şekerli o izi bırakan şey aslında üniversitenin uzun koridorlarında öğrendiğim en büyük ders: acele etmeden, her damlayı hissettirerek tatmak. Şirinevler Metrosu’nun son vagonunda, Bahçelievler’e doğru süzülürken bile …